ನಿಮ್ಮದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ — ಅವಳ ಕಾರಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದೆ

ನಾಳೆ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ದಿನ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ. ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು ಬಿಡುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ರಿನಿವಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಪ್ರೊಫೋಸ್ ಮಾಡುವವರು ನಾಳೆ ಒಳ್ಳೆ ಮುಹೂರ್ತ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ ನಿವೇದನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಜತೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವವರು ಕೊರಗುತ್ತಾ ಸೊರಗುವ ಏಕೈಕ ದಿನ. ಇಂಥಹ ದಿನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಲವ್ ಸ್ಟೋರಿ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ?
ಆಕೆಗೆ 32 ರ ಹರೆಯ, ಅವನಿಗೆ 47 ರ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ …ಮದುವೆಯಾಗಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಗಂಡು ಮಗ, ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಸುಮಾರು 16 ವರ್ಷಗಳ ಸ್ನೇಹ. ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮದುವೆಗಳ ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಮರುಮದುವೆಯಾಗಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಭೇಟಿ ಪ್ರತಿ ಮಂಗಳವಾರ. ಆತ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಅವಳು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರಬೇಕು. ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಗಂಡನಿಗಾಗಲಿ ಇವಳ ಹೆಂಡತಿಗಾಗಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಭೇಟಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರು ಪ್ರೇಮಿಗಳೆಂದು ಅವಳ ಗಂಡ, ಇವನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇವರಿಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಪಡಲು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲಾ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಅವಳ ಜತೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದವನೇ ಇವನು. ಅವಳ ಜತೆ ನನಗೆ ಯಾವದೇ ದೈಹಿಕ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸಾಬಿತುಪಡಿಸಲೇ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ. ಇದು ಇವನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪಿಕ್ನಿಕ್ಗೆ, ಅವನ ಹಿನ್ನೀರಿನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅವಳ ಮಗ, ಇವನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮನೆಗೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮದುವೆಯಾಗು, ನಿನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇಧನ ನೀಡು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದರೆ ಬಿಲ್ಕುಲ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣಿನ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದುವೇ ಸೆಕ್ಸ್. ಅದಿಲ್ಲದಿದರೆ ನೀವೇಕೆ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದರೆ ಆಕೆ ಸೆಕ್ಸ್ ಮೀರಿದ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದು ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಆಕೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ. ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದೇ ಇರಲಾರೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ದೂರ ಉಳಿಯಲಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇವಳನ್ನ ಕಂಡರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪೊಸೆಸೀವ್ ಆತ. ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪೋಟೋ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಆತನೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾರ ಜತೆ ಮಾತಾಡಿದರೂ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇವಳ ವ್ಯವಹಾರಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸುತಾರಾಂ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅವನ ನಡೆವಳಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರ ಅವಳಿಗೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರರು. ಮದುವೆ ಮುರಿದು ಮರು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಪರಸ್ಪರ ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ ಮನಸ್ಸು ನೋಯಿಸಲಾರರು. ಮತ್ತೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರೆಯಲಾರರು. ನಿಮ್ಮದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ಎಂದು ಅವಳ ಕಾರಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ.

–ಎಂಎನ್ಸಿ

ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ನ್ಯೂಸ್ ಛಾನೆಲ್ ಒಂದರ ಮಾಲೀಕರಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರಂಪರೆ, ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿ

ಇಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಚಾನೆಲ್ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಯಾಗಿದೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ಛಾನೆಲ್ ಒಂದರ ಮಾಲೀಕರಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಬಲ್ಲಷ್ಟು ಯುಕ್ತಿ- ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಳ್ಳವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆಂದು ಸಾಬೀತಾದ ಸುವರ್ಣ ದಿನ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪಾಲಿಗೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ದೈನಿಕ ಆರಂಭಿಸುವುದು, ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಬಹಳ ಕಠಿಣ. ಆಥರ್ಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿನೋಡುವುದೂ  ಕಷ್ಟ. ಕೋಟ್ಯಂತರ ರುಪಾಯಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಬೇಕಾದ, ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಣ ಚೆಲ್ಲಬೇಕಾದ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಯಾವುದೇ ಗುಣಾಕಾರ, ಭಾಗಾಕಾರ ಇರಲಿ. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ಶ್ರಮ, ಛಲ ಇದ್ದರೆ ಉದ್ದಯಮಿಯೂ ಆಗಬಹುದು. ಸಂಸ್ಥೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ಚಾನೆಲ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಎರಡೂ ಆಗಬಹುದೆಂದು ಸಾಬೀತಾದ ಅಪರೂಪದ ದಿನ ಇಂದು.
ಇಂದು ಹೊಸ ಚಾನೆಲ್ ನಾಡಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆಯಾದ ನಂತರ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅದನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಆ ಚಾನೆಲ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು, ಅವರ ಕಚೇರಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಿಸಿಆರ್, ನ್ಯೂಸ್ ಡೆಸ್ಕ್, ಆಂಕರ್ಸ್, ಜಾಹಿರಾತು ವಿಭಾಗ, ಆಡಳಿತ, ಹೆಚ್ಆರ್, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಖವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಮಾತನಾಡಲು ತಡಬಡಿಸಿದರು. ಬಹುಷ: ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಎದುರಿಸಿದವರು ಹೆಚ್ಚು ಇದ್ದರು ಆದ್ದರಿಂದ ಹೀಗಾಗಿರಬಹುದು. ಅದೆನೇ ಇರಲಿ ಆದರೆ ಆ ಚಾನೆಲ್ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ, ನನ್ನ ನೆನಪು ಸುಮಾರು 12 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಜಾರಿತು.
ಅದು 2000 ದ ಇಸವಿ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳು. ಆಗ ಇದ್ದಿದ್ದು ಒಂದೇ ಚಾನೆಲ್ ಉದಯ. ಸುಪ್ರಭಾತ, ಕಾವೇರಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಕುಂಟುತ್ತಾ, ತೆವಳುತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದವು. ಉದಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ರಾತ್ರಿಗೊಂದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೊಂದು ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಸಾರವಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವೃತಿಪರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನೈನಿಂದ ಇರಬೇಕು ಅವರು ನ್ಯೂಸ್ನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂಥಹ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಈಟಿವಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎಲೆಕ್ಟಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿನವರೆಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ವೃತ್ತಿಪರ ತರಬೇತಿ ದೊರಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ಗೆ ತೆರಳಿದ್ದು. ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ಉಪಸಂಪಾದಕನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಸಹ ಇಲ್ಲಿಂದ ರಾಮೋಜಿ ಫಿಲಂ ಸಿಟಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಪತ್ರಕರ್ತರ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಮಾಕರ್ೆಟಿಂಗ್, ಜಾಹಿರಾತು ಕ್ಷೇತ್ರ, ಮೆಡಿಕಲ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದವರು, ಮಾಕರ್ೆಟಿಂಗ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟಿವ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರಿದ್ದರು. ನಾರಾಯಣಮೂತರ್ಿಯವರು ಈ ರೀತಿಯ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿಲ್ಲದವರನ್ನೂ ಶಾಟರ್್ ಲಿಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ರಾಮಾನಿಜಮ್ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮುಖಮೋರೆ ನೋಡದೇ ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ಗೆ ಕರೆತರಲು ಆದೇಶಿಸಿದ್ದರು. 
ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ನಾವುಗಳೆಲ್ಲಾ ರಾಮೋಜಿ ಫಿಲಂ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಮಗೆ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಚಯ ಆಗಿದ್ದು. ದೆಹಲಿ ದೂರದರ್ಶನ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಹಂದಳೆ (ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ) ಎಂಬುವವರು ನಮಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದರು. ಆಗಲೇ ನಮಗೆ ಬೈಟ್, ಪಿಟುಸಿ, ಆಂಕರ್ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಒಳ ಹೊರಗುಗಳ ಪರಿಚಯ ಆಗಿದ್ದು. 2000 ನೇ ಇಸವಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ಈಟಿವಿ ಕಾಯರ್ಾರಂಭ (ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಟು ಡೇಟ್ ಕರೆಕ್ಷನ್) ಮಾಡಿದ್ದು. ಈ ಟಿವಿ ಆರಂಭವಾದಾಗ, ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹಾಗೂ ರಾತ್ರಿ ಅಗ್ರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾತರ್ೆ ಅಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಗಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಐದು ನಿಮಿಷದ ಬುಲೆಟನ್ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಅದೇ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಈಟಿವಿ ಆರಂಭವಾದಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೊಂದು ಬೈಲೈನ್ ಪಡೆಯಲು ತಿಣುಕಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ವರದಿಗೆ, ವಾರಕ್ಕೊಂದು, ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಬೈಲೈನ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು ನಮಗೆ. ಒಂದೇ ದಿನ ಎರಡು ವಿಶೇಷ ವರದಿ ನೀಡಿದರೆ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬೈಲೈನ್ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಥಹ ಕಾಲ ಅದು. ಬಹುಷ: ಈಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಟುಸಿ ನೀಡಿದ ಮೊದಲ ವರದಿಗಾರ ನಾನೇ ಆಗಿದ್ದೆ. ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಕಿಡ್ನಾಪ್ ಆದಾಗ ಗಾಜನೂರಿನ ಅವರ ಹಳೇ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಆ ಪಿಟುಸಿ ನೀಡಿದ್ದೆ. ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ ರಾಜೇಶ್ ಅದನ್ನು ಶೂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಟಿವಿ ಕನ್ನಡ ಲಾಂಚ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಈಟಿವಿ ತೆಲುಗು ಚಾನೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರ ವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಥಮ ಅಧಿಕೃತ ವೃತ್ತಿಪರ ಪಿಟುಸಿ ಫಾರ್ ಎ ಡೆವಲಪಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ. ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಕಿಡ್ನಾಪ್ ಆದ ರಾತ್ರಿ, 1 ಗಂಟಗೆ ನಾನು, ಶಾರದಾ  ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ ರಾಜೇಶ್ ಸತ್ಯಮಂಗಲ ಫಾರೆಸ್ಟ್ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ನಾವು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಮರುದಿನ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಆಗ ಈಟಿವಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಡ್ರೈರನ್ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಪೋನೋ ಆಗಲಿ, ಓಬಿ ವ್ಯಾನ್ಗಳಾಲಿ, ವರದಿಗಾರರನ್ನ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಸವಲತ್ತು, ಸೌಕರ್ಯವಾಗಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಇರಲಿಲ್ಲ….ಹೀಗೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಯಿತು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮ.
ಆನಂತರ ಈ-ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ರಿಪೋಟರ್ಗಳನ್ನು ಶೂಟ್ ಮಾಡದಂತೆ ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ಗಳಿಗೆ ನಿದರ್ೇಶನ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಷುಯಲ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ರಿಪೋರ್ಟರ್ಗಳು ಕಂಡರೆ ಆ ಪುಟೇಜನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜತೆಗೆ ವರದಿಗಾರರನ್ನು ಶೂಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ನನ್ನು ಚೀಪ್ ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ಗಳು, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಗೆಸ್ಟ್ಗಳ ಜತೆ, ಪ್ಯಾನ್ ಶಾಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಓಬಿ ವ್ಯಾನ್ ಬಂದಾಗ, ಲೈವ್ ಚಾಟ್ ನೀಡಿದ ಮೊದಲ ವರದಿಗಾರನೂ ನಾನೇ ಆಗಿದ್ದೆ. ವಿಧಾನಸೌಧದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನಾನು ನಡೆಸಿದ ಮೊದಲ ಚಿಟ್ಚಾಟ್ ಬಹುಷ: ಕನ್ನಡ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೊದಲ ಚಿಟ್ಚಾಟ್ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಕಲರ್ ಕಾಂಬಿನೇಷನ್ಗಾಗಿ ನಾನು ಹೊಸ ಶಟರ್್ನ್ನು ಖರೀಸುವಂತೆ ನನಗೆ ನಿದರ್ೇಶನ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. 1400 ರುಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಚಿಟ್ಚಾಟ್ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ನಾನು ಗ್ರೀನ್ ಶರ್ಟ ಒಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು 20 ನಿಮಿಷ ಬಜೆಟ್ ಕುರಿತಂತೆ ಚಿಟ್ಚಾಟ್ ನೀಡಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ಚಿಟ್ಚಾಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುವೆ.
ಕ್ರಮೇಣ ಬೈಲೈನ್ಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ವಾಯ್ಸ್ ಓವರ್ ನೀಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಯ್ಸ್ ಓವರ್ ನೀಡುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆಟರ್ಿಸ್ಟ್ಗಳೇ ಇದ್ದರು. ವರದಿಗಾರರ ಪಿಟುಸಿ ನೀಡುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಯಿತು. ಆನಂತರ ಟಿವಿ – 9 ಬಂತು. ಆನಂತರ ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾದವು. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಗತಿ ಯಾಯಿತು. ಸುವಣರ್ಾ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಒಂದೇ ಬುಲಿಟನ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ವರದಿಗಾರನ ಎರಡು ವರದಿಗಳು ಪ್ರಸಾರ ವಾಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ಆಂಕರಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾದವು. ಹೀಗೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮ ನಡೆದು ಬಂದ ಹಾದಿಯನ್ನು ನೆನೆದಾಗ, ಪಬ್ಲಿಕ್ ಟಿವಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ತಮ್ಮ ತಂಡವನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ಯಾಪ್ನ್ನು ಜನರ ಮುಂದೆ ಕರೆತಂದು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಾಗ ನನಗೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಕನ್ನಡ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಕೇವಲ 12 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ವಾಯ್ಸ್ಗೆ, ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿರುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. 13 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ಗಳಿದ್ದು ನಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಉತ್ಸಾಹದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಎನಜರ್ಿಯನ್ನು ಆಗಿನ ಚಾನೆಲ್ಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾವಿರ ನ್ಯೂಸ್ಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಕೇವಲ 13 ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ನ್ಯೂಸ್ ಛಾನೆಲ್ ಒಂದರ ಮಾಡಲೀಕರಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರಂಪರೆ, ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತೆಲ್ಲಾ ಎಂದು ಖಷಿಯಾಯಿತು. ಹೊಸ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್……
—ಎಂ ಎನ್ ಸಿ

Pooja Gandhi takes politics seriously, owes to work hard for rural people

My perception towards life has changed after visiting rural areas of Karnataka – Pooja.

After seeing, noticing poverty, lliteracy, lack of health care systems in rural areas i am really disturbed, hence then I made my mind to work for them- Pooja Gandhi.

I dont want any returns from JDS- I am committed to work for the rural mass through JDS prgms, I have a zeal to work for poor, it is genuine, my mother always appreciates my concern- Pooja

Our leaders does not want people with personality around them

The system is like that. Honest people can’t enter politics. Uncultured, dishonest leaders does not want people who think and take decisions independently around them. All of them want people puppets like people whoThe system is like that. Honest people can’t enter politics. Uncultured, dishonest leaders does not want people who think and take decisions independently around them. All of them want people puppets like people who always praise them, admire them without reason, they want people without personality. You take any leader for that matter they won’t keep intelligent, independent persons around them. … always praise them, admire them without reason, they want people without personality. You take any leader for that matter they won’t keep intelligent, independent persons around them. …

  • ಪುಟಗಳು

  • Flickr Photos

    Selsey Life Boat Station

    A Frouxeira...

    My Heart Spills into Vestal Peak

    Petit azuré

    More Photos
  • ಫೆಬ್ರವರಿ 2012
    ಭಾನು ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ
    « ಜನ   ಮಾರ್ಚ್ »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    26272829  
  • ವಿಭಾಗಗಳು